Η Ελισάβετ Μαρκάκη κατασκευάζει έπιπλα σε εργαστήριο στην Αθήνα και αγοράζει πρώτες ύλες από προμηθευτές στην Πολωνία και την Πορτογαλία. Για χρόνια χρησιμοποιούσε διερμηνέα σε σημαντικές συναντήσεις, κάτι που αύξανε το κόστος και περιόριζε την αυθορμητότητα της επικοινωνίας.
Τι αποφάσισε να αλλάξει
Αντί να επιδιώξει γενική βελτίωση στα αγγλικά, η Ελισάβετ εστίασε αποκλειστικά στη γλώσσα των διαπραγματεύσεων. Αυτό σημαίνει: πώς να κάνει αντιπρόταση, πώς να ζητήσει διευκρίνιση χωρίς να φαίνεται αβέβαιη, πώς να αναβάλει απόφαση με ευγενικό τρόπο. Είναι ένα πολύ συγκεκριμένο υποσύνολο της γλώσσας.
Βήμα προς βήμα
Ξεκίνησε με ανάλυση παλαιών διαπραγματεύσεων — τι δυσκολεύτηκε να πει, πού ένιωσε ότι έχασε έδαφος λόγω γλώσσας. Στη συνέχεια εργάστηκε με εκπαιδευτή σε προσομοιώσεις διαπραγματεύσεων, χρησιμοποιώντας πραγματικά σενάρια από τη δουλειά της. Μετά από έξι μήνες μπορούσε να διαχειριστεί μια βασική διαπραγμάτευση τιμής χωρίς διερμηνέα.
Η παρατήρηση που αξίζει προσοχή
Η γλώσσα των διαπραγματεύσεων δεν είναι θέμα λεξιλογίου μόνο — είναι θέμα δομής πρότασης και τόνου. Αυτό απαιτεί εξάσκηση σε πραγματικές συνθήκες, όχι απλώς ανάγνωση φράσεων.